بالاخره تمام شد. « گسيختگی آرام » برنده شد. نيكولا سركوزی با 53 درصد آرا به عنوان رييس جمهور جدید فرانسه انتخاب شد.  اولين احساس من نااميدی مطلق بود. نااميدی از اين كه مردم فرانسه چنين آدمی را به عنوان رييس جمهور برگزيدند. بحث من بر سر راستگرا بودن او نيست. چرا كه كانديدای حزب سوسياليست هم چندان آدم را خاطر جمع نمی كرد. مشكل من با خود نيكولا سركوزی، نحوه رفتار و گفتارش است. کسانی که او را می شناسند، می دانند چه می گویم.

به هر حال اين است دموكراسی. اميدوار باشيم كه در كشوری دموكرات زندگی می كنيم، جايی كه كانونها و تاسيساتی هستند كه قدرت را مهار کنند. چرا كه قدرت هميشه ميل به فساد دارد.