دوستي دارم كه هر بار در عشقی چیزی شكست مي خورد وقتش را با استخر و مهماني رفتن، خريد كردن و رابطه های کوتاه مدت پر مي كند و حالش خيلي بهتر مي شود. من در اين حالتها فقط در خانه مي نشينم و غصه مي خورم و صبر مي كنم زمان خودش همه چیز را حل کند. به عشق پانسماني، خريد پانسماني، دوستي پانسماني، نوشته پانسماني، بچه پانسماني … اعتقاد ندارم یا بهتر است بگویم دوای درد من نیست. اما حسرت مي خورم به آنهايي كه مي توانند. خوش به حالشان.